Wirusowa biegunka bydła (BVD) w terenie, czyli praktyczne podejście do opanowania problemu schorzenia w stadzie. Część IV
Szczepienie w programach kontroli BVD
Szczepienia w programach kontroli BVD nie są wcale najważniejsze, lecz są dodatkiem do usuwania zwierząt zakażonych przewlekle i działań w zakresie bioasekuracji (34). To relatywnie niedrogie i skuteczne narzędzie (35), ale samo nie przynosi długotrwałych korzyści (36). W obecności zwierząt PI w stadzie tylko bardzo trudna do osiągnięcia w warunkach fermowych 100-proc. odporność populacyjna jest w stanie zapobiec zagrożeniu w postaci narodzin nowych cieląt PI (35).
Zakażenia terenowe wirusem BVD indukują u bydła silną i długotrwałą odporność opartą zarówno na odporności komórkowej, jak i humoralnej (37-40). Szczepionki żywe oparte na atenuowanych (osłabionych) żywych szczepach wirusa BVD wykazują się wysoką skutecznością i długotrwałym działaniem.
Od dekad budzą obawy z powodu możliwości powrotu do zjadliwości, rekombinacji ze szczepami terenowymi (41) i kontaminacji żywych szczepionek zjadliwymi szczepami terenowymi. 20 lat temu taki przypadek miał miejsce w Holandii, gdzie dotarła żywa szczepionka BoHV-1 zanieczyszczona żywym, zjadliwym wirusem BVD typu 2 (42). Podane zwierzętom w ciąży wywołują przejściową wiremię i mogą przejść przez łożysko (16, 43-46), co w konsekwencji może spowodować urodzenie się cielęcia PI lub problemy w rozrodzie (47). Niektóre MLV nie mają wskazania do stosowania u zwierząt w ciąży lub mają to zastosowanie bardzo ograniczone (48). Żywe szczepionki oparte na szczepie cytopatycznym, który nie przechodzi przez łożysko (49, 50) po rekombinacji wirusa z terenowym szczepem cytopatycznym, mogą doprowadzić do wystąpienia późnej formy choroby błon śluzowych (51-58).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
