Zakażenia grzybicze skóry u psów i kotów - Vetkompleksowo – serwis dla lekarzy weterynarii

Wyszukaj w serwisie

Zakażenia grzybicze skóry u psów i kotów – praktyczny przewodnik do codziennej pracy w gabinecie weterynaryjnym

Protokoły leczenia grzybic

Protokoły leczenia grzybic można podzielić na protokół terapii miejscowej oraz ogólnej.

W przypadku terapii miejscowej od lat za najskuteczniejszą metodę leczenia uważa się szamponoterapię za pomocą preparatów składających się z enilkonazolu i chlorheksydyny oraz płukanki w Lime plus, zwanej potocznie cieczą kalifornijską. Ważne jest jednak przestrzeganie pewnych zasad. I tak – w przypadku szamponoterapii kąpiel, a dokładnie masaż w pianie szamponu, powinna trwać nie krócej niż 15 minut, a częstotliwość zabiegów do czasu pierwszego negatywnego wyniku hodowli mikologicznej powinna wynosić maksymalnie 7 dni. Z kolei w przypadku płukanek należy stosować roztwór 30 ml Lime plus na 1 litr wody i po płukance nie należy spłukiwać skóry pacjenta, a jedynie osuszyć ją pod ręcznikiem, następnie sierść należy rozczesać i wyszczotkować.

Natomiast terapia ogólna ostatnio uległa pewniej modyfikacji w związku z coraz liczniejszymi doniesieniami o obserwowanej oporności gatunku Microsporum canis na leki z grupy azoli. Dlatego obecnie za lek pierwszego wyboru uważa się terbinafinę stosowaną w dawce 20-22 mg na kg m.c. przez pierwsze 10 dni codziennie, jeden raz, a następnie w terapii pulsacyjnej co drugi dzień, aż do uzyskania minimum 2 kolejnych wyników negatywnych założonych hodowli mikologicznych w odstępach dwutygodniowych.

Pomimo wyjątkowej popularności w Polsce szczepionek przeciwko grzybicy wywołanej gatunkiem Microsporum canis nie wykazano żadnej skuteczności w leczeniu tego zakażenia, a jedynie wykazano, że szczepionki mogą złagodzić objawy kliniczne choroby, co może prowadzić do odwrotnego niż zamierzony przez lekarza efekt, a mianowicie do nosicielstwa u zwierzęcia, które w dalszym ciągu jest zakażone grzybicą, a które zostało pochopnie uznane za wyleczone. Jest to istotny problem, gdyż ten typ zakażenia nie może być lekceważony ze względu na zoonotyczny charakter choroby. O ryzyku zakażenia się dermatofitozą powinien być informowany każdy właściciel [...]
Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.
Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Masz aktywną subskrypcję?
Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas
119
ALGORYTMY
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
Poznaj nasze serwisy