Zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej w przebiegu PNN u psów i kotów
Należy pamiętać, aby nie stosować witaminy D, gdy poziom fosforu przekracza 1,9 mmol/l (6,0 mg/dl), z powodu ryzyka mineralizacji tkanek, w tym i nerek. Obniżenie poziomu fosforu odbywa się poprzez dodatek w pokarmie środków chelatujących, zwiększających jego wydalanie z kałem. Przy stosowaniu związków zawierających glin należy uważać na jego toksyczność, którą możemy podejrzewać, gdy wystąpią słabość mięśniowa i mikrocytoza (www.iris-kidney.com). Sole glinu są jednak związkami o największej skuteczności wiązania fosforanów (8). Wchłanianie glinu zwiększają cytryniany, więc ich łączne stosowanie jest przeciwwskazane.
Efektem ubocznym stwierdzanym u kotów bywa zaparcie, któremu można przeciwdziałać, stosując laktulozę.
Niemniej jednak jej użycie nasila utratę wody przez przewód pokarmowy, co w wypadku bardzo i tak napiętego bilansu wodnego, z powodu spadku zdolności zagęszczania moczu, może być niebezpieczne. Węglan wapnia natomiast, stosowany w niektórych preparatach weterynaryjnych jako chelat, jest związkiem znacznie słabiej wiążącym fosfor. Dodatkowo, aby działał, musi się rozpuścić w kwaśnym środowisku w żołądku. Rozpuszczalność może być zmniejszona, gdy stosujemy w leczeniu inhibitory pompy protonowej (np. Omeprazol) lub antagonistów receptora H2 (jak np. Ranitydyna, Famotydyna) (2). Ponadto może powodować zwiększenie wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego.
Innym związkiem użytecznym w kontroli poziomu fosforu jest Sevelamer. Jest to żywica jonowymienna niezawierająca wapnia, aluminium czy magnezu oraz niewchłanialna z przewodu pokarmowego. Po przyłączeniu fosforu do światła jelita dochodzi do uwalniania chloru (hydrochlorek sevelameru, Renagel®) lub węglanu (węglan sevelameru, Renvela®). W obecnych preparatach stosowany jest [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
