Leczenie kardiomiopatii przerostowej i niewydolności serca u kotów

Leczenie fazy bezobjawowej – stadium B₁ i B₂

Decyzję o leczeniu pacjentów z kardiomiopatią przerostową w fazie bezobjawowej podejmuje się na podstawie badania echokardiograficznego, w którym ocenia się ryzyko wystąpienia niewydolności serca oraz epizodu zatorowo-zakrzepowego (14). Koty z kardiomiopatią przerostową w stadium B₁ (ryc. 2) mają niskie ryzyko rozwinięcia niewydolności serca czy epizodu zatorowo-zakrzepowego i przez to nie zaleca się rozpoczynania terapii w tym stadium. Inaczej jest w stadium B₂, w przypadku którego ryzyko to rośnie.

Kluczowa jest ocena echokardiograficzna:

• funkcji i rozmiaru lewego przedsionka oraz uszka lewego przedsionka – co będzie wpływać na rozpoczęcie terapii przeciwkrzepliwej,
• funkcji rozkurczowej lewej komory – definiującej potrzebę leczenia lekami diuretycznymi.

Aktualne wytyczne, stan wiedzy oraz wyniki badań klinicznych wskazują, że nie ma skutecznej terapii opóźniającej wystąpienie niewydolności serca u kotów z kardiomiopatią przerostową w stadium B₁, czyli u takich, u których w badaniu echokardiograficznym widoczne są cechy przerostu mięśnia sercowego wraz z prawidłową wielkością lewego przedsionka lub jego nieznacznym powiększeniem (9, 15, 16). U takich pacjentów są zalecane okresowe kontrole echokardiograficzne w celu oceny rozwoju powiększenia lewego przedsionka.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas