Diagnostyka radiograficzna w stomatologii
W wewnątrzustnej radiografii stomatologicznej obowiązują nieco inne zasady wykonywania zdjęcia (1, 5, 6, 11, 15, 22, 26, 27). Podstawową jest ustawienie promienia głównego na granicę dziąsła i zęba. Dzięki temu nie następuje „odcięcie” obrazu korzenia zęba na radiogramie. Detektor promieniowania powinien zostać umieszczony tak, by odebrać wtórną wiązkę promieniowania. W praktyce uważa się, że powinien być on wsunięty jak najgłębiej jamy ustnej, a tylko niewielka jego część powinna pozostać widoczna wokół korony badanego zęba. Również ustawienie kąta padania promieni rentgenowskich wymaga uwagi. Stosowane są 2 podstawowe techniki: technika kąta prostego (zwana też techniką równoległą) oraz technika dwusiecznej kąta (16, 26). W technice kąta prostego detektor promieniowania rentgenowskiego umieszczony jest równolegle do długiej osi zęba po jego stronie językowej. Lampa ustawiana jest tak, by promień główny przebiegał prostopadle do zęba i detektora. Tym samym przednia krawędź lampy, oś długa zęba i płaszczyzna detektora pozostają do siebie równolegle (ryc. 6). Metoda ta jest stosunkowo prosta. Niestety, ze względu na kształt podniebienia twardego ustawienie zębów i stosunki anatomiczne w jamie ustnej, wykorzystanie techniki dwusiecznej kąta jest niezbędne do badania wszystkich zębów szczęki oraz siekaczy i kłów żuchwy u zwierzęcia.
Detektor zostaje umieszczony po stronie językowej zęba tak blisko, jak to jest możliwe, wzdłuż jego długiej osi. Następnie należy ocenić kąt powstały między długą osią zęba a detektorem i podzielić go na pół (otrzymujemy tzw. dwusieczną kąta) (ryc. 7). Lampę rentgenowską należy ustawić tak, by promień główny przebiegał pod kątem prostym do dwusiecznej kąta [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
