Zespół nerkowo-sercowy jako ważny i niedoceniany problem kliniczny

Wszystkie te czynniki mogą skutkować dysfunkcją skurczową lub rozkurczową lewej komory, przeciążeniem objętościowym, ciśnieniowym i przebudową mięśnia sercowego, w efekcie czego dochodzi do syndromu nerkowo-sercowego (ryc. 2) (1).

Badania pokazują, że parametry echokardiograficzne takie jak: wielkość lewego przedsionka (oceniana pośrednio jako stosunek średnicy lewego przedsionka do średnicy aorty (z ang. left atrium to aorta ratio, LA/Ao) i znormalizowana wielkość jamy lewej komory (z ang. left ventricular internal dimension in diastole, normalized for body weight, LVIDdN) u psów ze średniozaawansowaną CKD mieszczą się w zakresie wartości referencyjnych i nie zaobserwowano statystycznie istotnej różnicy pomiędzy wynikami echokardiograficznymi w grupie psów zdrowych względem tych ze zdiagnozowaną CKD (2, 3, 4).

Jednak u psów ze średniozaawansowaną CKD, tj. w stadium 2 i 3 wg klasyfikacji IRIS (klasyfikacja IRIS została opisana w artykule: Kardionefrologia – nowy punkt widzenia w medycynie weterynaryjnej – „Weterynaria w Praktyce” 3/2020), dochodzi do zmian przerostowych mięśnia sercowego, obejmujących przede wszystkim mięśniówkę ściany wolnej lewej komory (z ang. left ventricular posterior wall thickness, LVPW), ale też przegrodę międzykomorową (z ang. interventricular septal wall thickness in diastole, IVSd) w stosunku do zwierząt zdrowych.

Znormalizowana wartość dla przegrody międzykomorowej (z ang. interventricular septal wall thickness in diastole, normalized for body weight, IVSDN) i znormalizowana wartość dla ściany wolnej lewej komory (z ang. left ventricular posterior wall thickness in diastole, normalized [...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas