Zastosowanie preparatów leczniczych o działaniu miejscowym w utrzymaniu prawidłowej kondycji skóry i okrywy włosowej zwierząt towarzyszących
Kwas octowy i kwas borowy
Połączenie obu tych składowych w stężeniu 2% jest powszechnie stosowane w szamponach, sprayach, a nawet preparatach do czyszczenia uszu. Jak wynika z przeprowadzanych do dnia dzisiejszego badań, związki te przyczyniają się do leczenia zakażeń wywoływanych m.in. przez Staphylococcus pseudointermedius, Pseudomonas aeruginosa czy też Malassezia pachydermatis.
Kwas salicylowy i siarka
Wykazują działanie synergistyczne, stosowanie połączenia obu tych związków może wywoływać nieznaczne podrażnienie skóry. Obie substancje stosowane w preparatach o działaniu miejscowym mogą być używane w zaburzeniach keratołojotokowych. Kwas salicylowy powoduje zwiększone wiązanie wody przez skórę objętą procesem chorobowym, co przyczynia się do jej lepszego nawodnienia. Wpływa na zmniejszenie przylegania między komórkami, co sprzyja złuszczaniu i regenerowaniu się warstwy rogowej naskórka. Siarka wykazuje natomiast silne działanie keratolityczne i keratoplastyczne.
Połączenie mikonazolu z chlorheksydyną
Związki stosowane w szamponach zwłaszcza w przypadku dermatoz przebiegających ze świądem i z silnym łojotokiem. Te objawy u pacjentów dermatologicznych spotykane są głównie w przypadkach zakażenia wywołanego przez Staphylococcus pseudointermedius oraz Malassezia pachydermatis.
Omawiane substancje czynne użyte we wspomagającej leczenie ogólnoustrojowe terapii miejscowej z dobrym skutkiem zwalczają zakażenia dermatofitami (19, 20).
Oleje roślinne, lanolina, woski, glikol propylenowy,
gliceryna, koloidalny roztwór owsa, mocznik, mleczan sodu, kwas
karboksylowy, kwas mlekowy
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
