Tachykardia komorowa w codziennej praktyce – opis przypadku
Tachykardia komorowa (ang. ventricular tachycardia, VT) to minimum trzy lub więcej pobudzenia komorowe występujące jedno po drugim o częstotliwości powyżej 150 uderzeń serca na minutę. Może pojawiać się w formie przejściowej, składając się z kilku kompleksów komorowych, aby po chwili przechodzić w rytm zatokowy, lub w formie utrwalonej. Częstotliwość akcji serca oraz czas trwania tachykardii są kluczowymi czynnikami decydującymi o stopniu ryzyka. Im większa częstotliwość akcji serca i wpływ hemodynamiczny zaburzeń rytmu na organizm (rzut serca, perfuzja tkanek, dotlenienie mięśnia sercowego, utrzymanie ciśnienia tętniczego), tym większe jest ryzyko przekształcenia się w stan terminalnego migotania komór bądź wystąpienia asystolii. Są to dwie podstawowe przyczyny śmierci przy arytmii komorowej (7).
Taką arytmię możemy spotkać w gabinecie (nie tylko kardiologicznym) i dlatego bardzo istotna jest umiejętność rozpoznania częstoskurczu komorowego. Pierwszym krokiem diagnostycznym jest wykonanie zapisu elektrokardiograficznego (EKG). Tachykardia komorowa charakteryzuje się brakiem załamków P lub brakiem związku kompleksów QRS z załamkiem P. Najczęściej zaobserwować możemy obecność szerokich kompleksów QRS i akcję serca powyżej 150 uderzeń na minutę. To zaburzenie rytmu pojawia się, kiedy ośrodek ektopowy pobudza mięsień komór z szybszą częstotliwością niż rytm węzła zatokowego i węzła przedsionkowo-komorowego. Powstaje najczęściej na skutek patologii zachodzącej w tkance mięśniowej komór (zwiększony automatyzm i zaburzenia typu re-entry). Najczęściej do tej tachyarytmii dochodzi po wystąpieniu „triggera”, czyli zmiany czy choroby, która wpływa na serce, na uprzednio zmienioną tkankę mięśnia sercowego potencjalnie reaguje w postaci tachykardii komorowej.
Ważne jest poinformowanie opiekuna, że napadowa [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
