Algorytmy postępowania w zastoinowej niewydolności serca u psów – opis przypadków klinicznych
Przypadek kliniczny II
Pies, bulterier, 5 lat, 24 kg
Właściciele przyprowadzili psa na konsultację kardiologiczną z wcześniejszym rozpoznaniem kardiomiopatii rozstrzeniowej, ze względu na nawracające wodobrzusze, nietolerancję wysiłkową i omdlenia. Dotychczas przyjmował pimobendan 3,75 mg 2 x dz., furosemid 60 mg rano i 40 mg wieczorem, metoprolol 25 mg 1 x dz., digoxin 100 µg 2 x dz. oraz spironolakton 50 mg 1 x dz.
W badaniu klinicznym stwierdzono: błony śluzowe różowe, CRT 2 s, tętno nieregularne, wypadające, szmer skurczowy nad p.m. zastawki mitralnej IV/VI oraz nad p.m. zastawki trójdzielnej II/VI. Nad płucami występowały delikatne rzężenia wilgotne u podstawy serca, po lewej stronie klatki piersiowej.
Wykonano RTG klatki piersiowej (ryc. 3), badanie EKG (potwierdzające obecność migotania przedsionków) i ECHO. USG serca wykazało rozstrzeń wszystkich jam serca z obniżoną czynnością skurczową. Obecna była niedomykalność zastawek przedsionkowo-komorowych (3+) wynikająca z przeciążenia objętościowego jam serca. Fala zwrotna przez zastawkę dwudzielną miała obniżony gradient ciśnienia krwi (ryc. 4a, b). Żyły płucne były poszerzone i wykazywały zwiększony napływ krwi z płuc (tab. 3a). Po wykonaniu ww. badań zmodyfikowano leczenie: zwiększono dawkę pimobendanu 5 mg 2 x dz. oraz dołączono do terapii benazepril 10 mg 2 x dz. (12, 13). Tolerancja wysiłku uległa poprawie, wodobrzusze oraz omdlenia ustąpiły.
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
