Krwotoczny zespół jelitowy świń
Podsumowanie i profilaktyka
W świetle dostępnych danych HBS należy traktować jako złożony, wieloczynnikowy problem o nie w pełni poznanej patogenezie, wynikający z interakcji predyspozycji genetycznych, czynników żywieniowych, mikrobiologicznych, środowiskowych oraz elementów związanych z zarządzaniem stadem (1, 5-7, 9, 17).
Z punktu widzenia profilaktyki kluczowe znaczenie mają jakość i stabilność żywienia. Szczególnej ostrożności wymagają dawki skomponowane dla stad, w których rozpoznano już HBS. W takich sytuacjach zasadne jest ograniczanie udziału komponentów łatwo fermentujących, dążenie do maksymalnej stabilizacji parametrów technologicznych paszy, zwłaszcza pH, oraz zmniejszenie stopnia rozdrobnienia dawki pokarmowej (5, 26, 37, 38).
Badania terenowe potwierdzają, że stosowanie kwasów organicznych, w szczególności kwasu mrówkowego, może skutecznie obniżać liczebność drożdży i bakterii w paszy płynnej oraz stabilizować pH, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka zaburzeń jelitowych (4, 5, 39). Jednocześnie sama obecność zanieczyszczeń mikrobiologicznych w systemach żywienia na mokro nie wydaje się czynnikiem wyzwalającym HBS w sposób izolowany, a raczej elementem szerszego obrazu zaburzeń mikrobiomu paszy i przewodu pokarmowego (5, 29).
Niezależnie od rodzaju systemu żywienia, podstawowym celem działań profilaktycznych powinno być wspieranie stabilnej, możliwie zrównoważonej mikroflory jelitowej już w pierwszych dniach życia prosiąt i utrwalenie właściwego profilu mikrobiologicznego, który może utrzymywać się aż do okresu tuczu (27, 28). Działania wspierające prawidłową mikroflorę w okresie okołoodsadzeniowym (odpowiednia jakość paszy, ograniczenie nagłych zmian żywieniowych, minimalizacja stresu) stanowią zatem inwestycję w zdrowotność i mniejszą podatność tuczników [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
