Nadwrażliwość III typu. Wybrane choroby autoimmunologiczne psów
Diagnostyka SLE obejmuje badanie kliniczne, radiologiczne (obraz nieerozyjnego, niedeformującego zapalenia wielostanowego, wykluczenie zmian erozyjnych charakterystycznych dla reumatoidalnego zapalenia stawów czy zmian degeneracyjnych), badanie hematologiczne, badanie moczu oraz testy immunologiczne, stanowiące podstawę do postawienia diagnozy. W rutynowo przeprowadzanym badaniu morfologicznym krwi często stwierdzana jest erytropenia, trombocytopenia oraz neutropenia. W przypadku kłębuszkowego zapalenia nerek dochodzi także do hipoproteinemii. Diagnozę tę potwierdza wykazanie białkomoczu, nierzadko w moczu obecna jest także bilirubina (efekt hemolizy). Badanie biochemiczne jest mniej przydatne diagnostycznie ze względu na dużą zmienność parametrów (hipoalbuminemia, hiperglobulinemia, hiperbilirubinemia, azotemia, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych).
Najistotniejszym testem immunologicznym jest test immunofluorescencji pośredniej, stwierdzający obecność przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) w surowicy. Ponadto u pacjentów z objawami anemii hemolitycznej należy wykonać test Coombsa (z krwi pełnej pobranej na antykoagulant), wykazujący immunologiczne podłoże hemolizy. W przebiegu SLE obserwuje się także depozycję kompleksów immunologicznych w bioptatach skóry, co można wykazać testami immunofluorescencyjnymi (lupus band). Wycinek skóry przeznaczony do tego badania należy pobrać z obszaru skóry nieobjętego zmianami patologicznymi, w celu wykazania uogólnionego odkładania się kompleksów antygen –przeciwciało w odróżnieniu od tocznia krążkowego, kiedy to depozycję kompleksów obserwuje się tylko w skórze zmienionej chorobowo (12).
Pomocne jest także oznaczenie poziomu krążących kompleksów immunologicznych (CIC – circulating antibody complex) oraz cytologiczna i mikrobiologiczna ocena płynu stawowego (jałowe zapalenie stawu z naciekiem neutrofili) (tab. 6).
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
