Zaburzenia keratynizacji u psów
Zaburzenia keratynizacji u psów − klasyfikacja, diagnostyka i aktualne metody leczenia − perspektywa kliniczna
Zaburzenia keratynizacji stanowią rozległy temat, a jednocześnie są bardzo częstym problemem w codziennej praktyce dermatologicznej. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie aktualnego podziału i podejścia diagnostycznego do zaburzeń tego procesu. Podczas badania pacjenta dermatologicznego pierwszym elementem poddawanym ocenie klinicznej jest naskórek. Każdy doświadczony lekarz praktyk już po kilku minutach badania jest w stanie potwierdzić lub wykluczyć zaburzenia keratynizacji. Jest to proces obejmujący syntezę keratyny i innych białek w keratynocytach, prowadzący do powstania warstwy rogowej naskórka, pełniącej złożoną funkcję bariery ochronnej skóry. W przebiegu prawidłowego procesu rogowacenia keratynocyty zmieniają swój kształt, wielkość oraz funkcję. W trakcie keratynizacji każdy keratynocyt przechodzi zmodyfikowaną formę zaprogramowanej śmierci komórkowej. Proces ten polega na utracie znacznej ilości wody − z około 70% w warstwach zawierających jądra komórkowe do około 15% w warstwie rogowej naskórka.
Prawidłowo przebiegający proces rogowacenia obejmuje wytwarzanie keratohialiny oraz tworzenie bogatej warstwy lipidowej wypełniającej przestrzenie międzykomórkowe warstwy rogowej naskórka, co przyczynia się do pełnienia przez skórę funkcji barierowej. Produkcja lipidów odbywa się w górnej części warstwy kolczystej naskórka. Po zakończeniu procesu syntezy są one uwalniane do przestrzeni międzykomórkowej pomiędzy warstwą ziarnistą a rogową naskórka, gdzie pod wpływem enzymów dochodzi do modyfikacji składu warstwy lipidowej. Glikolipidy są przekształcane w ceramidy przez glukozydazy, natomiast fosfolipidy − w kwasy tłuszczowe przez fosfolipazy. W efekcie formuje się silna grupa tzw. lipidów probarierowych: ceramidy, wolne kwasy tłuszczowe oraz cholesterol [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
