Diagnostyka otologiczna u psów i kotów – czego nie wolno pominąć?
Badanie kliniczne
Podobnie jak wywiad, badanie kliniczne, zwłaszcza u zwierzęcia, u którego otitis externa ma charakter przewlekły lub nawracający, nie może rozpoczynać się, a zarazem kończyć, na uchu zewnętrznym. Trzeba zawsze zbadać całą powierzchnię skóry, jak również zwrócić uwagę na obecność objawów ogólnych (np. wzmożone pragnienie, przyrost masy ciała). Podczas badania dermatologicznego kluczowe jest wyeliminowanie (lub potwierdzenie) obecności świądu i wynikających z niego samouszkodzeń lub, w przypadku kotów, niezapalnych wyłysień.
U psów szczególnie dokładnie należy przyjrzeć się przestrzeniom międzypalcowym, powierzchniom zginaczowym kończyn, okolicy brzucha, pachom i pachwinom. U kotów należy sprawdzić okolicę sutków i łożyska pazurów, ponieważ w tych lokalizacjach możemy znaleźć zmiany charakterystyczne dla pęcherzycy liściastej. Towarzyszące zapaleniu ucha zewnętrznego zła jakość i nieprzyjemny zapach okrywy włosowej oraz skóry, a także nadmierne łuszczenie się naskórka, może sugerować między innymi zaburzenia endokrynologiczne lub pierwotne zaburzenia keratynizacji (np. łojotok pierwotny, zapalenie gruczołów łojowych).
Ocena otologiczna
Dopiero po gruntownym badaniu dermatologicznym można przystąpić do badania ucha zewnętrznego. Z reguły samo stwierdzenie stanu zapalnego ucha zewnętrznego nie przedstawia trudności. Typowymi wykwitami, mogącymi obejmować zarówno małżowinę uszną, jak i zewnętrzne ujście przewodu słuchowego, są wówczas: rumień (uwaga, czasami rumień wewnętrznej powierzchni małżowin usznych może wynikać z reakcji stresowej – syndrom białego fartucha), obrzęk, grudki, łuski, strupy, wyłysienia, a w bardziej zaawansowanych przypadkach nadżerki i owrzodzenia. Zmiany skórne w przebiegu otitis externa mogą występować [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
