Podstawy zaburzeń oddawania moczu
Diagnostyka zaburzeń mikcji
Rozpoznanie lokalizacji problemu jest kluczowe w celu doboru odpowiedniego leczenia. Z wywiadu uzyskujemy informację o: sposobie oddawania moczu, częstotliwości, przyjmowanej pozycji, strumieniu moczu, jego kolorze i zapachu oraz o tym, czy mocz ulewa się bez świadomości pacjenta. W badaniu klinicznym konieczna jest ocena zewnętrznych genitaliów i ich okolic, ocena palpacyjna powłok brzusznych oraz pęcherza moczowego (wielkości, napięcia i grubości ściany, obecności ewentualnych mas tkankowych). Manualna próba uciśnięcia pęcherza moczowego przez powłoki brzuszne dostarczy informacji o napięciu zwieracza, natomiast w badaniu per rectum można ocenić część miedniczną cewki moczowej oraz gruczoł krokowy. Konieczne pełne badanie neurologiczne powinno zawierać ocenę napięcia zwieracza odbytu oraz odruchy opuszkowo-cewkowy oraz kroczowy (1).
U każdego pacjenta niezbędne jest badanie moczu, zarówno ogólne z oceną osadu, ale również identyfikacja ewentualnego patogenu w badaniu mikrobiologicznym (2). Bardzo często dysfunkcyjnemu pęcherzowi moczowemu towarzyszy przewlekłe, nawracające zapalenie pęcherza moczowego. Oznaczenie ciężaru właściwego pozwala ocenić ewentualne zaburzenia funkcjonowania nerek (zaburzenia gospodarki wodnej, wielomocz). Podstawą diagnostyki jest również badanie krwi obejmujące oznaczenie: morfologii, biochemii oraz stężeń hormonów tarczycy, fruktozaminy, jonogramu i wszystkich wskaźników nerkowych (mocznik, kreatynina, poziom fosforu, SDMA).
Przy postawieniu prawidłowej diagnozy konieczne jest wykonanie badania obrazowego. Podstawowe badanie USG jamy brzusznej jest w stanie dostarczyć kluczowych informacji. W zależności od przypadku konieczne może być wykonie badania TK lub MRI (zwłaszcza w celu oceny rdzenia kręgowego), jak również RTG (np. uretrografia wsteczna). U pacjentów samodzielnie [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
