Technika podwójnej igły w szyciu łąkotki
Dyskusja
Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego łączy się często z uszkodzeniem rogu tylnego łąkotki pośrodkowej, powodując ból i postęp choroby zwyrodnieniowej stawów. Biorąc pod uwagę potencjalne niekorzystne skutki meniscektomii i próbę uniknięcia artrotomii, artroskopowa naprawa łąkotki jest standardową procedurą u ludzi (20, 26-30), ale u psów nadal jest techniką rzadko opisywaną (12, 22).
Moses i in. szczegółowo opisali artrotomię w dostępie przyśrodkowym z bocznym uwidocznieniem rzepki ułatwiającym szycie łąkotki (35). Opisana w studium autorów technika podwójnej igły pozwoliła uniknąć artrotomii i wymagała jedynie niewielkiego nacięcia kłutego po stronie doogonowo-przyśrodkowej stawu na przeprowadzenie i dociągnięcie nici, jak podano powyżej. Szycie łąkotki zostało pomyślnie wykonane we wszystkich przypadkach. Pomimo obaw dotyczących możliwości wystąpienia większych urazów jatrogennych opisanych dla artroskopii (39), doświadczenie autorów sugeruje, że jest ona mniej inwazyjna, oferuje lepszą wizualizację łąkotek i upraszcza procedurę w porównaniu do artrotomii (12, 35). W większości przypadków dystraktor Titan zapewniał odpowiednią wizualizację (12, 35). W dwóch stawach kolanowych wizualizacja była ograniczona, ale ciągle wystarczająca dla wykonania procedury bez urazów jatrogennych. Podczas zabiegu oceniono uszkodzenie chrząstki, ale nie wykonano później ponownej artroskopii second-look, z powodu braku zgody właściciela. W przyszłości badania na kadawerach mogą być opcją oceny uszkodzeń chrząstki przy użyciu określonych substancji barwiących w celu ilościowego określania uszkodzeń w bardziej obiektywny sposób (37).
Jedynym powikłaniem śródoperacyjnym było uszkodzenie nici przez samą igłę podczas jej przechodzenia przez łąkotkę. Powikłanie to zostało rozwiązane poprzez powtórzenie [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
