Etiologia, diagnostyka i leczenie zwichnięcia stawu skroniowo-żuchwowego u psów i kotów
Stabilizacja po repozycji
Po skutecznej repozycji zaleca się stabilizację stawu, ograniczającą ruchy żuchwy na okres około dwóch tygodni (5), co minimalizuje ryzyko nawrotu (2, 5). Według niektórych autorów (3, 7) dodatkowe techniki stabilizacji wdraża się jedynie w przypadku utrzymującej się niestabilności stawu po repozycji.
Metody stabilizacji dzieli się na te, które zbliżają do siebie szczękę i żuchwę, zachowując jednocześnie częściową ruchomość stawu (MMA, ang. maxillomandibular approximation), oraz te, które całkowicie unieruchamiają obie kości względem siebie (MMF, ang. maxillomandibular fixation) (5).
Techniki MMA umożliwiają pewien zakres ruchu w stawie, co zmniejsza ryzyko ankylozy, i są szczególnie polecane u młodych, rosnących pacjentów (5).
Pozwalają też na samodzielne przyjmowanie pokarmu (2), a w przypadku komplikacji (np. wymioty, obrzęk) mogą zostać łatwo usunięte przez właściciela (5). Jedną z najprostszych metod MMA jest zastosowanie nylonowego kagańca lub kagańca wykonanego z taśmy klejącej (ang. tape muzzle), które noszone są przez 1-2 tygodnie. Rozwiązania te są skuteczne u psów, ale trudne do utrzymania u kotów (3), a ich codzienne zmienianie zmniejsza ryzyko zapalenia skóry (5).
Techniki MMF oferują większą stabilność stawu poprzez jego całkowite unieruchomienie. Stosuje się je głównie po repozycji otwartej. Okres unieruchomienia wynosi zazwyczaj 2-3 tygodnie, urządzenie musi być usunięte przez lekarza weterynarii. Właściciele powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku wystąpienia wymiotów lub zaburzeń oddychania [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
