Chirurgia dróg oddechowych. Syndrom brachycefaliczny – cz. III
Tracheostomia
Niektórzy autorzy zalecają wykonanie przed zabiegiem czasowej tracheostomii w celu uniknięcia pooperacyjnej niedrożności dróg oddechowych wywołanej przez obrzęk gardła (Hendricks, 1992; Orsher, 1993) lub w celu zmniejszenia obciążenia okolic gardła podczas zabiegu (Harvey and Venker-von Haagan, 1975). Nie musi to być konieczne.
W przeszłości zalecano pooperacyjne wykonanie czasowej tracheostomii w 5% do 28% przypadków w celu złagodzenia powikłań w postaci niedrożności dróg oddechowych wywołanych przez pooperacyjny obrzęk gardła lub krtani. (Harvey, 1982; Harvey and O’Brien, 1982; Poncet et al., 2006; Torrez and Hunt, 2006; Findji and Dupré, 2008; Findji and Dupré, 2009).
Własne obserwacje autorów sugerują, że liczba powikłań związanych z czasową tracheostomią u psów ras brachycefalicznych może być wysoka. Mała średnica tchawicy oraz obfita produkcja śluzu mogą spowodować łatwe zatkanie rurki tracheostomijnej, takie psy po zabiegu wymagają więc ciągłej obserwacji. Wąska średnica tchawicy u buldogów angielskich oraz wiotkość tchawicy u mopsów predysponuje szczególnie te dwie rasy do wtórnej stenozy. Dlatego więc należy unikać pooperacyjnej tracheostomii, zostawiając tę opcję tylko dla poważnych przypadków. Przy łagodzeniu skutków miejscowych obrzęków pooperacyjnych pomaga wybudzenie pacjenta z podwieszoną szczęką górną. Pozwala to na czasowe oddychanie przez pysk. Pomaga również umieszczenie natychmiast po operacji rurki nosowo-tchawiczej, podającej tlen przez szparę głośni (Senn et al., 2011).
Trwała tracheostomia pozostaje rozwiązaniem dla pacjentów z poważnym zapadnięciem krtani, których stan nie ulega poprawie po korekcji zwężenia nozdrzy oraz wydłużenia [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
