Płynoterapia w przewlekłej chorobie nerek

W przewlekłej chorobie nerek (PChN, ang. CKD, chronic kidney disease) dochodzi do trwałego, strukturalnego i/lub czynnościowego zaburzenia w funkcjonowaniu nerek, które utrzymuje się przez 3 miesiące lub dłużej. W jej przebiegu obserwuje się włóknienie i stwardnienie kłębuszków nerkowych oraz ich mineralizację wtórnie do kanalikowo-śródmiąższowego zapalenia narządu. CKD jest stanem postępującym i nieodwracalnym (2). Występuje powszechnie u starszych zwierząt towarzyszących, w szczególności u kotów.

Można wyróżnić liczne przyczyny CKD, jednak do najważniejszych należą: pierwotne choroby nerek (np. u starszych kotów najczęściej spowodowane śródmiąższowym zapaleniem nerek), ostre uszkodzenie nerek w przebiegu babeszjozy lub zapalenia trzustki, a także choroby ogólnoustrojowe (np. hiperkalcemia). Niestety bardzo często występuje przewlekła choroba nerek o podłożu idiopatycznym, co powoduje dodatkowe trudności w trakcie terapii (3).

Zazwyczaj choroba przebiega bezobjawowo, aż do stadium 3. według IRIS (4). Jeśli występują objawy, to zwykle są one niespecyficzne. Zwierzę może być apatyczne, tracić apetyt, a w związku z tym również masę ciała. Mogą pojawić się wymioty, poliuria i w konsekwencji polidypsja (2). Poliuria wynika ze zmniejszonej masy nefronów, powodującej zmniejszoną zdolność nerek do zagęszczania moczu. Jeśli utrata płynów przewyższy ich spożycie, może dojść do odwodnienia. Problem ten jest szczególnie istotny w przypadku pacjentów w 3. i 4. stadium choroby (4). Ponadto można stwierdzić złą kondycję ogólną ciała i matową, suchą okrywę włosową, co wskazuje na przewlekły proces chorobowy (4).

IRIS (ang. International Renal Interest Society) opracowało system [...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas