Opieka śród- i pooperacyjna pacjentów z kamicą pęcherza moczowego
Diagnostyka
Rozpoznawanie kamicy moczowej opiera się na dobrym wywiadzie klinicznym (wcześniejsze problemy z układem moczowym, predyspozycje rasowe) oraz badaniu klinicznym i zleconych badaniach dodatkowych. Duże kamienie mogą być wyczuwalne palpacyjnie, jednak często omacywanie pęcherza jest bolesne z powodu podrażnienia mechanicznego i zapalenia. Cewka moczowa powinna być także omacywana w kierunku obecności nieprawidłowych mas. U samców i samic część miedniczną cewki moczowej można badać palpacyjnie przez prostnicę, a u dużych suk – także przez pochwę. U kotów badanie wykonuje się tylko przez powłoki brzuszne.
Większość kamieni moczowych u psów lokalizuje się w pęcherzu moczowym lub cewce, a niewielki procent – w nerce lub moczowodach. W konsekwencji często obserwuje się objawy kliniczne zapalenia pęcherza moczowego: krwiomocz, częstomocz, dysuria, stranguria oraz pollakisuria. Badania krwi i moczu są pomocne w celu określenia stanu ogólnego pacjenta oraz wykluczenia innych jednostek chorobowych oraz stwierdzenia ewentualnej infekcji lub azotemii, jednak na ich podstawie nie możemy ustalić rozpoznania kamicy moczowej.
Podwyższone stężenie mocznika i kreatyniny przy prawidłowym ciężarze właściwym moczu sugeruje azotemię zanerkową lub przednerkową. Przy niedrożności cewki moczowej mogą się pojawić fałszywa glikozuria (bez podwyższenia stężenia cukru we krwi) oraz hiperkaliemia. Badania hematologiczne pozwalają ocenić stopień niedokrwistości oraz odwodnienia u zwierząt z krwiomoczem.
Badając mocz, określamy zapach, barwę, przejrzystość, ciężar właściwy, odczyn, badamy osad pod mikroskopem oraz wykonujemy posiew moczu, którego wynik jest bardzo ważny u [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
