Nosówka psów – sukces profilaktyki potencjalnym zagrożeniem dla diagnostyki

Diagnostyka

Diagnostyka nosówki polega na zestawieniu danych z wywiadu lekarskiego, obrazu klinicznego pacjenta i wyników badań dodatkowych. W badaniu hematologicznym osobników chorych stwierdza się limfopenię z towarzyszącą niekiedy leukopenią. Zwierzęta cierpiące na biegunkę mogą rozwinąć również zaburzenia elektrolitowe takie jak hiponatremia, hipokaliemia i hipochloremia. Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego u psów z objawami neurologicznymi wykazuje obecność limfocytów lub monocytów. Obecnie za najczulszą metodę potwierdzania nosówki uznaje się badanie PCR wykrywające gen kodujący nukleoproteinę, czyli najbardziej konserwatywne białko wirusa. Najlepsze materiały do badania to wymaz ze spojówek oraz płyn mózgowo-rdzeniowy, poza tym badanie można wykonać również wtedy, gdy materiałem jest krew pobrana w okresie wiremii, a w początkowej fazie choroby wymaz z migdałków.

Warto jednak pamiętać o tym, że metoda ta nie rozróżnia szczepów terenowych od szczepionkowych, w związku z czym istnieje ryzyko otrzymania wyniku fałszywie dodatniego u osobnika szczepionego na nosówkę. Wynik fałszywie ujemny może być efektem zbyt małej ilości materiału genetycznego wirusa w próbce. Za bardziej czułą metodę można uznać real-time PCR, w której za marker nosówki uznaje się mRNA kodujące nukleoproteinę. Technika ta sprawdza się zarówno w przyżyciowej diagnostyce nosówki, jak i pośmiertnym stwierdzaniu ODE na podstawie obecności mRNA wirusa we fragmentach tkanki nerwowej.

Coraz częściej mówi się również o użyteczności metody nested PCR (1-2, 11). Badaniem rzadziej używany i cechujący się niższą czułością jest test immunofluorescencji bezpośredniej (IFAT). Wykrycie wirusa tą metodą w wymazach [...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas