Elektrokardiografia dla techników weterynarii – zasady wykonywania zapisu

Po włączeniu aparatu EKG, jeżeli istnieje taka możliwość, należy wprowadzić dane pacjenta, tak aby zapis był w pełni identyfikowalny. Jeżeli takiej możliwości nie ma, zapis należy opisać danymi pacjenta bezzwłocznie po jego wykonaniu. W czasie wykonywania zapisu osoba obsługująca elektrokardiograf ustala szybkość przesuwu papieru oraz skalę wysokości załamków.

W praktyce weterynaryjnej najczęściej korzystamy z szybkości przesuwu 50 mm/s. Prędkość 25 mm/s używana jest w przypadku dłuższych zapisów, natomiast w zapisach klasycznych na papierze milimetrowym powstające załamki są dość wąskie, co może utrudniać ocenę, jakkolwiek wykonanie zapisu przy prędkości 25 mm/s nie jest błędem. Używana najczęściej skala zapisu to 10 mm = 1 mV, czyli każde dziesięć milimetrów wysokości załamka odpowiada dokładnie jednemu miliwoltowi.

W przypadków pacjentów dużych lub tych, u których załamki są wysokie i nie mieszczą się na zapisie, zaleca się ich zmniejszenie do 5 mm = 1 mV. W przypadku zwierząt małych, których załamki cechują się niskim woltażem, można zastosować ich zwiększenie, czyli 20 mm = 1 mV.

Dobór parametrów zapisu zależy od osoby wykonującej i opisującej badania, szczególnie od preferencji oceniającego. Najważniejsze to prawidłowe oznaczenie parametrów badania na zapisie, tak aby nie dochodziło do pomyłek w ocenie czasów trwania załamków oraz ich woltażu, czyli wysokości.

Poza ustawieniami szybkości przesuwu papieru oraz wysokości załamków wykonujący badanie znajdzie na aparacie również przycisk pozwalający na zapis zmian zachodzących na poszczególnych [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas