Biomarkery w diagnostyce niewydolności serca u psów i kotów
Podczas pobierania krwi żylnej, na skutek zbyt długiego zamknięcia naczynia, może dojść do niewielkiego wzrostu stężenia mleczanu, dlatego też należy unikać zastoju krwi w wykorzystywanych do pobierania naczyniach (56). Wykazano również wpływ stresu na wzrost stężenia mleczanu w osoczu kotów, co należy wziąć pod uwagę podczas pobierania materiału od tych zwierząt (57).
Należy zwrócić uwagę na fakt, że mleczany są wytwarzane przez erytrocyty również po pobraniu krwi, co może skutkować wzrostem stężenia mleczanu nawet o 20% podczas każdej godziny przechowywania pozyskanej próbki w temperaturze 25°C (58). Z tego powodu ważna jest szybka analiza pobranego materiału, najlepiej w czasie krótszym niż 5 minut od jego uzyskania.
Tymczasowe przechowywanie próbki w warunkach chłodniczych jest możliwe, chociaż nie prowadzi to do zatrzymania produkcji mleczanu. Krew powinna być pobierana do probówek zawierających fluorek sodu (NaF) (ryc. 2), ponieważ hamuje on działanie enzymów glikolitycznych, co ogranicza wzrost stężenia mleczanu (58).
W piśmiennictwie weterynaryjnym nie ma wielu badań dotyczących wykorzystania stężenia mleczanu jako biomarkera w diagnostyce CHF. Warto wspomnieć o badaniu przeprowadzonym przez Goutal i wsp. (59). Wykorzystując m.in. pomiar stężenia mleczanów we krwi u psów z CHF, stwierdzono, że ich podwyższone stężenie było jedną z najczęściej występujących nieprawidłowości podczas badania tych zwierząt (59), co może mieć zastosowanie w ocenie stopnia zaawansowania CHF u psów. W innym badaniu oznaczano stężenie mleczanu u psów zdrowych i ze zdiagnozowaną MMVD.
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
