Witamina B12 (kobalamina) w chorobach przewodu pokarmowego psów
Protokół suplementacji
Tradycyjne protokoły suplementacji kobalaminy u psów opierały się na powtarzalnych iniekcjach pozajelitowych, co wynikało z patofizjologicznego założenia, że jej wchłanianie jest ściśle zależne od obecności czynnika wewnętrznego (IF). Ze względu jednak na dyskomfort i ból towarzyszący wielokrotnym iniekcjom podejmowano próby opracowania alternatywnych schematów terapii. Istotnym argumentem przemawiającym za możliwością suplementacji doustnej jest to, że u psa około 10% czynnika wewnętrznego produkowane jest w błonie śluzowej żołądka, natomiast około 90% w trzustce, co stwarza potencjalne warunki do częściowego zachowania wchłaniania witaminy nawet w przebiegu EPI oraz enteropatii.
Minimalne zapotrzebowanie na witaminę B12 według różnych wytycznych przedstawiono w tab. 1. U zdrowych psów suplementacja powinna uwzględniać fakt, że dieta bytowa pokrywa fizjologiczne minimum, dlatego dodatkowe dawki nie powinny przekraczać około 50% minimalnego zapotrzebowania, o ile nie istnieją wskazania kliniczne. Przy planowaniu suplementacji należy brać pod uwagę interakcje metaboliczne w szczególności u ras z predyspozycją genetyczną do IGS. Do naturalnych synergistów kobalaminy zalicza się witaminę B9, B5 oraz witaminę C (21). Doniesienia pozanaukowe wskazują, że bardzo wysokie dawki witaminy C mogą działać antagonistycznie, choć brak jednoznacznych danych klinicznych potwierdzających to zjawisko. Do potencjalnych antagonistów zalicza się także mangan, miedź oraz żelazo (21).
W schorzeniach, takich jak zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki (EPI), przewlekłe enteropatie (CE/CIE, ang. chronic enteropathies/chronic inflammatory enteropathy) oraz dysbiozy, konieczne jest stosowanie dawek leczniczych, uwzględniających zmniejszoną biodostępność witaminy. Na Texas A&M University opracowano protokół suplementacji doustnej cyjanokobalaminą [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii




