Czy każdy kleszcz jest wektorem patogenów?
Co musi się wydarzyć, aby doszło do zakażenia?
Zanim kleszcze rozpoczną żerowanie na żywicielu, wykazują szereg zachowań umożliwiających jego lokalizację i rozpoznanie. Reagują one na bodźce pochodzące od potencjalnego żywiciela, takie jak np. wydychany dwutlenek węgla, wibracje, zapach, dotyk, promieniowanie cieplne. W procesie wykrywania żywiciela i żerowaniu kluczową rolę odgrywają wyspecjalizowane narządy sensoryczne, zlokalizowane w przedniej części ciała pasożyta – narząd Hallera, który znajduje się na grzbietowej stronie pierwszej pary odnóży. Sposób reakcji na te sygnały jest zróżnicowany i zależy od gatunku kleszcza, który może aktywnie poszukiwać żywiciela lub biernie na niego oczekiwać. Gatunki stosujące strategię bierną, takie jak I. ricinus i D. reticulatus, w momencie zbliżania się żywiciela unoszą pierwszą parę odnóży i przyczepiają się do sierści zwierząt lub odzieży człowieka (18).
Po wybraniu odpowiedniego miejsca na ciele żywiciela kleszcz przystępuje do procesu wkłucia. Chelicery, będące elementem wyspecjalizowanego aparatu gębowego, wykonując naprzemienne ruchy tnące, przecinają warstwy naskórka, umożliwiając stopniowe wnikanie aparatu gębowego w skórę żywiciela. Następnie kleszcz wprowadza hypostom pokryty rzędami chitynowych, haczykowato ułożonych ząbków, które pełnią funkcję kotwiczącą i stabilizują pasożyta w tkankach. Chelicery wraz z hypostomem tworzą kanał, przez który kleszcz pobiera krew. Kleszcze twarde pasożytują na żywicielach kręgowych przez kilka dni lub dłużej, co wymaga ich silnego przytwierdzenia do skóry, umożliwiającego utrzymanie się na żywicielu mimo oddziaływań mechanicznych związanych z jego aktywnością. Taka strategia żerowania sprzyja skutecznej transmisji wybranych patogenów przenoszonych przez kleszcze (13, 19).
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
