Kleszcze jako wektory chorób zakaźnych i inwazyjnych u kotów
Mykoplazmoza hemotropowa
Mykoplazmoza hemotropowa to zakaźna choroba kotów wywołana przez trzy gatunki drobnoustrojów: Mycoplasma haemofelis, ‘Candidatus Mycoplasma haemominutum’ oraz ‘Candidatus Mycoplasma turicensis’. Koty najczęściej ulegają infekcjom Mycoplasma haemominutum. Sposób szerzenia się mykoplazmozy hemotropowej w populacji kotów nie jest do końca jasny. Pchły i kleszcze mogą stanowić źródło zarazków dla kotów, aczkolwiek w warunkach eksperymentalnych, eksponując koty na zakażone stawonogi, nie zawsze udawało się przenieść infekcję za ich pośrednictwem. Natomiast fakt, że najwięcej przypadków choroby występuje na terenach, gdzie endemicznie występują kleszcze, zwłaszcza z gatunku Rhipicephalus sanguineus, wskazuje na możliwy udział stawonogów w transmisji choroby. DNA mykoplazm stwierdzano także w organizmach europejskich i japońskich kleszczy I. ricinus oraz I. ovatus (22, 23). Niewykluczona jest także rola komarów jako potencjalnych wektorów mykoplazmozy hemotropowej (24). Prawdopodobny rezerwuar zarazka dla stawonogów stanowią dzikie kotowate, z których zarazki za pośrednictwem ektopasożytów mogą być przenoszone na koty domowe. Możliwymi innymi drogami transmisji choroby są zakażenie transplacentalne (25) oraz zakażenie na skutek kontaktu z krwią chorych osobników, np. podczas walk kotów. Mykoplazmy wykryto także w ślinie, odchodach, na dziąsłach oraz poduszeczkach łap kotów naturalnie zakażonych. Okres inkubacji choroby jest długi i może wynosić nawet ponad 30 dni. W ostrej fazie choroby dochodzi do rozwoju silnej bakteriemii, której towarzyszy niedokrwistość. Gwałtownemu spadkowi hematokrytu towarzyszy znaczna liczba drobnoustrojów we krwi. Dynamika pojawiania się i zanikania we krwi mykoplazm jest znaczna i jest następstwem, z jednej strony, szybkiego namnażania się tych drobnoustrojów w organizmie gospodarza, a z drugiej strony [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
