Osteoartropatia stawu skroniowo-gnykowego (THO) u koni. Praktyczny przegląd dla lekarzy praktyków
Badania obrazowe
Podstawowym narzędziem diagnostycznym umożliwiającym wstępną ocenę stawu skroniowo-gnykowego oraz tworzących go struktur jest badanie radiograficzne (RTG). W celu pełnej oceny zaleca się wykonanie zdjęć w czterech projekcjach. Ze względu na specyfikę obrazowanej okolicy i konieczność operowania generatorem oraz detektorem bezpośrednio w obrębie głowy konia, wskazane jest zastosowanie sedacji pacjenta (5, 12). Parametry ekspozycji mogą się różnić w zależności od używanego sprzętu, jednak praktyce najczęściej stosuje się wartości 80-90 kV oraz 2,5-4,0 mAs.
Projekcja boczno-boczna umożliwia ogólną ocenę okolicy potylicy, worków powietrznych i aparatu gnykowego, jednak jej istotnym ograniczeniem jest nakładanie się struktur lewego i prawego THJ. Stanowi ona jednak punkt wyjścia do wykonania pozostałych projekcji oraz pozwala na wstępną ocenę symetrii kości gnykowych.
Projekcja brzuszno-grzbietowa jest technicznie trudniejsza do wykonania ze względu na superimpozycję licznych struktur w obrębie czaszki. Wymaga uniesienia i wyciągnięcia głowy ku przodowi (wyprostowana szyja), jednak prawidłowo wykonana umożliwia porównanie symetrii części skalistej kości skroniowej oraz kości rylcowo-gnykowej.
Największe znaczenie diagnostyczne mają projekcje skośne (obustronne), które pozwalają na ocenę prawego i lewego THJ oddzielnie. Ze względu na nakładanie się struktur w projekcji bocznej konieczne jest zobrazowanie każdego stawu w odrębnej projekcji, co umożliwia identyfikację proliferacji kostnej oraz ewentualnych złamań (11).
Kluczowe kryteria diagnostyczne obejmują pogrubienie i sklerotyzację proksymalnej części kości rylcowo-gnykowej, obecność osteofitów oraz postępujące zatarcie szpary stawowej, prowadzące do [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
