Zastosowanie płyty do osteosyntezy złamań kości udowej u ludzi w leczeniu złamań bliższego członu palcowego u koni
Złamania bliższego członu palcowego należą do częstych urazów ortopedycznych u koni użytkowych i mogą prowadzić do utraty wartości użytkowej, a w ciężkich przypadkach także do konieczności przeprowadzenia eutanazji (1, 3, 8). Najczęściej powstają w wyniku chronicznej kumulacji przeciążeń (mikrourazów) działających na kończynę podczas intensywnego treningu lub startów, choć mogą mieć również charakter urazów ostrych (2). W praktyce klinicznej celem leczenia nie zawsze jest powrót do pełnej aktywności sportowej. W wielu przypadkach dąży się do zapewnienia komfortu funkcjonowania konia na padoku lub zachowania jego funkcji reprodukcyjnej (3, 8). Wymaga to zastosowania stabilnej, a jednocześnie możliwie mało inwazyjnej metody leczenia. W prostych przypadkach skuteczne jest leczenie z wykorzystaniem śrub kompresyjnych, jednak w złamaniach złożonych uzyskanie odpowiedniej stabilności wyłącznie za ich pomocą jest często niemożliwe (4, 8). W takich sytuacjach coraz częściej stosuje się techniki wykorzystujące płyty blokowane (8, 9). Jednym z rozwiązań jest użycie płyty do osteosyntezy nasady dalszej kości udowej (DFP, ang. distal femoral plate), której kształt oraz możliwości rozmieszczenia śrub dobrze odpowiadają wymaganiom leczenia złamań bliższego członu palcowego u koni.
Charakterystyka biomechaniczna
Bliższy człon palcowy przenosi znaczne obciążenia osiowe oraz podlega działaniu sił zginających i skręcających (2, 8). Szczególne znaczenie mają siły rozciągające działające na powierzchnię grzbietową kości, które sprzyjają rozchodzeniu się odłamów i destabilizacji złamania (2, 8). Czynnikiem predysponującym kość pęcinową do złamań jest budowa stawu (staw zawiasowy), który tworzy wraz z kością śródstopia lub śródręcza III. Grzebień pośrodkowy, poruszając się w [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
