Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca

Zgodnie z definicją wstrząsu kardiogennego i współistniejącą hipotensją jako jedną z głównych przyczyn prowadzących do jego wystąpienia, pomiar ciśnienia krwi staje się niezwykle ważnym kryterium oceny stanu pacjenta. Najczęściej wykonywaną techniką pomiaru jest pomiar metodą dopplerowską, która często nie dostarcza pełnych informacji o ciśnieniu krwi – brak pomiaru ciśnienia rozkurczowego oraz wartości średniej (ang. mean arterial pressure, MAP). Dlatego też w wielu przypadkach, w szczególności w trakcie hospitalizacji, warto wykonywać ciągły pomiar ciśnienia z wykorzystaniem systemów automatycznych kardiomonitorów bez przerywania terapii, np. otwierania namiotu tlenowego, przenoszenia zwierzęcia na inny stół itd.

Szczególnie ważnym elementem diagnostycznym jest wykonanie w prawidłowy sposób badania echokardiograficznego serca. W wielu przypadkach w fazie początkowej wystarczy wykonanie podstawowej oceny pozwalającej na wykrycie najistotniejszych problemów (ciężka dysfunkcja skurczowa, tamponada serca, zerwanie strun ścięgnistych, pęknięcie ściany przedsionka czy cechy zatorowości płucnej) (ryc. 5). W dalszej kolejności dobre badanie echokardiograficzne pozwala ustalić szczegółową diagnozę, stopień zaawansowana problemu, a także śledzić postęp leczenia oraz jego modyfikację. Dodatkowo uzyskiwane parametry, takie jak: stopień wypełnienia lewej komory, reakcja na leki inotropowo dodatnie, wartości przepływu przez ujście z lewej komory (gradient ciśnienia przez zastawkę aorty) czy ocena napływu mitralnego, pozwalają w znaczący sposób poprawiać efektywność terapeutyczną (24).

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas