Leczenie kardiomiopatii przerostowej i niewydolności serca u kotów

Pozostałe leki i grupy leków

Leki antyarytmiczne

Zaburzenia rytmu

Zaburzenia komorowe i nadkomorowe są powszechnym zjawiskiem zarówno w fazie bezobjawowej choroby (B₁ i B₂), jak i objawowej (C i D).

Leczenie arytmii komorowych opiera się najczęściej na podawaniu leków antyarytmicznych klasy 2 lub 3, lekami z wyboru są odpowiednio atenolol (6,25 mg/kg m.c. q12h) oraz sotalol (wg różnych źródeł 10-20 mg/kota q12h lub 1-2 mg/kg m.c. q12 h) (6, 14).

Arytmie nadkomorowe – najczęściej w postaci migotania przedsionków – obserwowane są zazwyczaj w zaawansowanych stadiach choroby (5). W sytuacji, gdy tachyarytmia jest źle tolerowana, zaleca się stosowanie diltiazemu, atenololu lub sotalolu (14). Wymienione leki osłabiają funkcję skurczową i rozkurczową lewej komory, a także funkcję skurczową lewego przedsionka (8, 20). Z tego powodu należy z dużą ostrożnością dobierać terapię antyarytmiczną, szczególnie u pacjentów z zaawansowaną kardiomiopatią przerostową, obecnością dysfunkcji skurczowej, wysokim ryzykiem rozwoju zastoinowej niewydolności serca czy zatorowości tętniczej.

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas