Sebaceous adenitis – aktualne wytyczne dla diagnostyki i terapii
Zapalenie gruczołów łojowych u psów (SA, łac. sebaceous adenitis) jest rzadką chorobą skóry, w której gruczoły łojowe stały się celem reakcji zapalnej prowadzącej do ich częściowego lub całkowitego zniszczenia. Pierwsze doniesienia na temat zapalenia gruczołów łojowych sięgają lat 80. XX wieku. Uszkodzenie gruczołów łojowych prowadzi do braku produkcji sebum, czego konsekwencją jest poważne naruszenie naturalnej struktury i funkcji skóry, a włosy stają się matowe, suche i łamliwe (20).
Patogeneza
Gruczoły łojowe to małe gruczoły pęcherzykowe zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie mieszka włosowego, dlatego też ich obecność stwierdzana jest tam, gdzie skóra pokryta jest włosem. Ich główną funkcją jest wydzielanie oleistej substancji określanej mianem sebum, która powleka naskórek, pomagając zatrzymać wilgoć, dzięki czemu skóra jest miękka i elastyczna. Wydzielina gruczołów łojowych zabezpiecza również skórę i włosy przed przemoczeniem oraz stanowi warstwę termoizolacyjną, a część oleista produkowanej wydzieliny nadaje włosom połysk. Sebum pełni także funkcję bariery fizycznej oraz bariery chemicznej przed potencjalnymi patogenami. Emulsja zawiera sole nieorganiczne i białka, które hamują rozwój mikroorganizmów: przeciwwirusową glikoproteinę – interferon oraz immunoglobuliny, w szczególności IgA (11, 19, 20).
Zapalenie gruczołów łojowych może mieć charakter pierwotny, czyli idiopatyczny, lub też pojawić się wtórnie w przebiegu innych chorób zapalnych skóry. Do chorób, w których przebiegu dochodzi do niszczenia gruczołów łojowych, należą: leiszmanioza, trądzik, nużyca, zespół skórno-naczyniówkowy, młodzieńcze jałowe ziarniniakowe zapalenie skóry, idiopatyczny jałowy ziarniniak i ziarniniak ropny (11).
Patomechanizm [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
