Wykorzystanie artefaktu wstecznego rozproszenia anizotropowego
Wykorzystanie artefaktu wstecznego rozproszenia anizotropowego w ocenie ultrasonograficznej nerek u psów i kotów
Jednym z elementów postępowania diagnostycznego u pacjentów z podejrzeniem choroby nerek jest ocena ich morfologii, do której najczęściej wykorzystuje się badanie ultrasonograficzne. Choć obraz USG dostarcza wartościowych informacji na temat struktury narządu, należy pamiętać, że widoczny na ekranie obraz nie stanowi dosłownej prezentacji narządu, lecz komputerową interpretację złożonych interakcji pomiędzy falą akustyczną a tworzącą go tkanką. Niniejszy artykuł koncentruje się na jednym z kryteriów oceny obrazu nerek – ich echogeniczności − ze szczególnym uwzględnieniem zjawiska wstecznego rozproszenia anizotropowego.
Prawidłowa echogeniczność nerki
W podstawowym trybie badania ultrasonograficznego (B-mode) obraz wyświetlany na ekranie stanowi dwuwymiarową mapę pikseli, których jasność (odcień szarości) odpowiada intensywności ech powracających do głowicy. Jasność danego obszaru, określana mianem jego echogeniczności, jest ściśle związana z rodzajem tkanki, którą ten obszar prezentuje.
Przyjmując, że nerkę charakteryzuje dość stała budowa strukturalna, można założyć, że obraz poszczególnych jej części będzie przyjmował określoną, standardową echogeniczność. Na ultrasonogramie zdrowej nerki wyróżnia się położoną obwodowo, jaśniejszą (hiperechogeniczną) korę oraz wyraźnie ciemniejszy (hipoechogeniczny) rdzeń, położony wewnętrznie. Można również zidentyfikować inne struktury odpowiadające m.in. torebce włóknistej, przekrojom naczyń nerkowych czy tkance tłuszczowej zatoki nerki, jednak ich dokładne omówienie wykracza poza ramy niniejszego opracowania.
Proces chorobowy zazwyczaj prowadzi do zmian w strukturze narządu, które mogą wpływać na jego echogeniczność. [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
