Diagnostyka ultrasonograficzna ciał obcych w przewodzie pokarmowym u psów i kotów
Cechy niedrożności
W ultrasonografii, podobnie jak w metodach wykorzystujących promieniowanie jonizujące, diagnostyka niedrożności w dużej mierze opiera się na uwidocznieniu poszerzenia przewodu pokarmowego. Wynika ono z zatrzymania zazwyczaj płynnej treści jelita proksymalnie względem miejsca niedrożności. Dystalnie z kolei przewód pokarmowy jest zazwyczaj pusty – w przypadku niedrożności pełnej, bądź wypełniony w niewielkim stopniu – w przypadku niedrożności niepełnej. W medycynie ludzi niedrożność dzieli się na wysoką, dotyczącą początkowych odcinków przewodu pokarmowego, oraz niską – dotyczącą końcowych odcinków przewodu pokarmowego. Jeżeli niedrożność dotyczy kilku odcinków przewodu pokarmowego naraz mówi się o niedrożności wielopoziomowej.
Ze względu na przyczynę, niedrożność można podzielić na porażenną i mechaniczną. Ta pierwsza związana jest z odruchowym zatrzymaniem czynności motorycznej przewodu pokarmowego wynikającym z zaburzeń autonomicznego układu nerwowego. Nazywana bywa także niedrożnością rzekomą (ang. pseudoobstruction). Prowadzić do niej może m.in. zapalenie otrzewnej lub zaburzenia metaboliczne (np. w przebiegu niewydolności nerek). Opisano ją także w przebiegu zapalenia splotu mięśniówkowego jelita u kota syjamskiego oraz u młodego mopsa, u którego zdiagnozowano zwyrodnienie oraz zanik miocytów warstwy mięśniowej jelita (7, 8). Ten typ niedrożności może występować również po zabiegach na jamie brzusznej – jest to tzw. niedrożność pooperacyjna, która u ludzi występuje nawet u co szóstego chorego operowanego z powodu choroby przewodu pokarmowego.
Niedrożność mechaniczna natomiast wynika z fizycznego zamknięcia światła przewodu pokarmowego. Wykazano, że poszerzenie pętli jelita czczego (w związku ze zwiększeniem średnicy jego światła) powyżej 1,5 [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
