Badanie cytologiczne w codziennej praktyce dermatologicznej psów i kotów. Cz. III – Cytodiagnostyka wybranych nowotworów i zmian rzekomonowotworowych skóry
Histiocytoma
Histiocytoma należy do grupy schorzeń histiocytarnych. Wynika z niekontrolowanej proliferacji naskórkowych komórek Langerhansa. Należy do zmian łagodnych i stanowi około 12-14% guzów skóry (10). Histiocytoma występuje zwykle (w 70%) u młodych osobników, a prawdopodobieństwo jej powstania gwałtownie spada po 3. roku życia (5). Kolejną wyróżniającą właściwością histiocytomy jest to, że guz na ogół rośnie bardzo szybko. Zmianom skórnym stosunkowo często towarzyszy limfadenopatia, ponieważ komórki Langerhansa jako profesjonalne komórki prezentujące antygen mają wybitną zdolność do wędrówki do okolicznych węzłów chłonnych (5).
Najbardziej charakterystyczną i unikatową cechą histiocytomy psów jest jednak to, że nowotwór posiada zdolność spontanicznej regresji. Oznacza to, że niemal wszystkie zmiany znikają najczęściej w ciągu 2-4 miesięcy od momentu pojawienia się u pacjenta. Dlatego też histiocytomę często określa się żartobliwie „nagłym przypadkiem cytologicznym” (jeśli lekarz będzie zbyt długo zwlekał z usunięciem guza, nie będzie już czego usuwać) (9). W rzadkich przypadkach regresja może być dłuższa. Warto podkreślić, że również limfadenopatia, jeśli występuje, jest niebolesna i podobnie jak sam nowotwór ulega samoczynnemu wycofaniu najczęściej w ciągu 3 miesięcy.
W przypadku histiocytomy, szczególnie u młodych psów, w pełni uzasadnione jest zatem postępowanie według zasady „obserwować i czekać”. Jeśli natomiast guz wystąpi u starszych zwierząt, ze względu na potencjalne ryzyko złośliwienia wskazane jest bezzwłoczne usunięcie chirurgiczne lub kriochirurgiczne zmiany (8, 11). Przeciwwskazane są natomiast jakiekolwiek leki immunosupresyjne, które mogą interferować z samoczynnym procesem regresji.
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
