Nieswoiste zapalenia jelit u psów

Patogeneza choroby u psów

U podłoża choroby u psów leży utrata tolerancji w stosunku do antygenów znajdujących się fizjologicznie w jelitach (bakterii, składników pokarmowych itp.), efektem czego jest rozwój przewlekłego stanu zapalnego jelit (16, 20). Za taką teorią przemawiają podwyższony poziom przeciwciał klasy IgE u psów cierpiących na IBD w porównaniu z osobnikami zdrowymi oraz fakt, iż patologiczna reakcja autoimmunologiczna może być tłumiona lekami immunosupresyjnymi (19).

Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi nieswoistych zapaleń jelit są uszkodzenia ich błony śluzowej (np. w następstwie infekcji wirusowych, bakteryjnych, inwazji pasożytów, podrażnienia związkami chemicznymi), sprzyjające łatwiejszej prezentacji antygenów komórkom układu immunologicznego (11).

Podobnie jak u ludzi, przypuszczą się, iż dużą rolę w rozwoju IBD odgrywają pewne predyspozycje genetyczne oraz czynniki środowiskowe, następstwem których jest wzmożona reakcja immunologiczna organizmu na znajdujące się w przewodzie pokarmowe bakterie komensaliczne (4).

Inną kwestią jest fakt, iż u psów cierpiących na opisywane zaburzenia, skład mikroflory jelit różnił się od tego stwierdzanego u osobników zdrowych, co może wskazywać, iż w chorobie tej dochodzi do pojawienia się tzw. zamkniętego koła. Efektem nadwrażliwości na komensale jelitowe jest rozwój stanu zapalnego jelit, predysponującego do nadkażeń bakteryjnych, nasilających objawy IBD (38).