Diagnostyka i leczenie choroby von Willebranda u psów

Badania in vitro

Ostateczne rozpoznanie choroby von Willebranda u psów wymaga dokonania pomiaru białka vWF we krwi. Psi vWF jest antygenowo, funkcjonalnie oraz strukturalnie odmienny od ludzkiego, dlatego próbki krwi należy przesyłać do laboratoriów, które oznaczają psi vWF. Jako substancji hamującej krzepnięcie należy używać cytrynianu lub kwasu etylenodiamino-tetra-octowego (EDTA). Próby, które zawierają skrzepy, nie nadają się do dalszych oznaczeń.

Najczęściej stosowaną ilościową metodą jest określenie stężenia przeciwciał przeciwko antygenom obecnym na powierzchni psiego białka von Willebranda (vWF:Ag) metodą immunoenzymatyczną (ELISA). W tym przypadku wynik podawany jest jako procent w stosunku do standardowej próby osocza. Zakres zmian od 70% do 180% uważany jest za wynik prawidłowy, a psy uznawane są za zdrowe. Zakres graniczny wynosi 50-69%, w tym przypadku objawy choroby mogą nie występować, ale nie można wykluczyć, że pies jest nosicielem wadliwego genu i może go przekazać potomstwu. Psy ze stężeniem poniżej 50% uznaje się za zagrożone chorobą oraz za zwierzęta z dużym ryzykiem przekazania nieprawidłowego genu potomstwu. Na podstawie testu vWF:Ag nie można zdiagnozować typu 2 choroby von Willebranda, ponieważ badanie to określa jedynie zmiany ilościowe vWF. Natomiast bardzo niskie stężenie przeciwciał może wskazywać na typ 3 choroby (1, 5, 32).

Spośród innych badań laboratoryjnych, które mogą być wykorzystane w diagnozowaniu vWD, należy wymienić: określenie zdolności wiązania kolagenu (Von Willebrand Collagen Binding Assay – vWF:CBA) oraz badanie z wykorzystaniem analizatora PFA 100 (17, 18, 44). Oznaczenie [...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas