Wybrane choroby wektorowe – charakterystyka i różnicowanie
Ehrlichia canis
Pierwsze doniesienia na temat E. canis pochodzą z lat 30. XX wieku z Algierii (1). Ehrlichia canis to Gram-ujemna wewnątrzkomórkowa bakteria z rodziny Ricketssiaceae – blisko spokrewnionej z rodziną Anaplasmataceae. Jej wektorem są kleszcze, przede wszystkim Rhiphicephalus sanguineus (2), istnieją doniesienia, że także Ixodes ricinus i Dermacentor spp. mogą przenosić E. canis. Już larwa przenosi bakterię. Czas przeniesienia choroby jest bardzo krótki, może ono nastąpić już po 3 godzinach żerowania kleszcza (5), więc nawet szybkie usunięcie pajęczaka nie daje pełnej szansy uniknięcia choroby. E. canis występuje na całym świecie, wywołując erlichiozę monocytarną psów. Istnieje podejrzenie możliwego zakażenia także człowieka, ponieważ DNA E. canis wyizolowano w kilku przypadkach erlichiozy monocytarnej u ludzi. Ekstensywność inwazji w niektórych krajach jest wysoka, w Portugalii obecność przeciwciał przeciw E. canis u psów stwierdzono aż w 50% badanych surowic (2).
Najwrażliwszą rasą są owczarki niemieckie, u których rokowanie w przypadku wystąpienia choroby jest ostrożne (1). Choroba może przebiegać w trzech fazach: ostrej, subklinicznej i przewlekłej, jednak precyzyjne rozpoznanie faz choroby bywa kłopotliwe. Okres inkubacji waha się i może wynosić od 8 do 20 dni, przeciwciała pojawiają się po 7 dniach od rozpoczęcia inwazji. Bakteria namnaża się w wakuolach jednojądrzastych fagocytów, pękanie fagocytów powoduje rozprzestrzenianie się bakterii w organizmie.
Najczęściej występujące objawy choroby są mało specyficzne – gorączka, spadek apetytu, apatia, utrata masy ciała, powiększenie obwodowych węzłów chłonnych, splenomegalia, może występować łzawienie, [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
