Nadczynność tarczycy – najczęstsza endokrynopatia kotów. Przypadek kliniczny
Nadczynność tarczycy - rozpoznanie
Po potwierdzeniu w badaniu klinicznym podejrzenia nadczynności tarczycy powinno się opierać o wykazanie podwyższonego stężenia hormonów tarczycy w surowicy – z zaznaczeniem, iż większą wartość diagnostyczną ma pomiar stężenia tyroksyny (T4) niż trójjodotyroniny (T3).
Ze względu na stopniowy, postępowy charakter choroby u zwierząt we wczesnej fazie schorzenia stężenie T4 podczas pierwszego pomiaru może znajdować się w granicy górnej wartości referencyjnej. W razie wystąpienia takiej sytuacji należy badanie powtórzyć po około 2-4 tygodniach. Jeżeli wyniki obu oznaczeń znajdują się w zakresie wartości fizjologicznych, należy rozważyć oznaczenie wolnej tyroksyny (fT4), co może umożliwić postawienie rozpoznania, lub wykonać test hamowania T3 bądź test stymulacji TSH.
Wykorzystywanym narzędziem przy diagnostyce nadczynności tarczycy jest scyntygrafia. Badanie to jest przydatne szczególnie u zwierząt, u których nie obserwuje się klinicznie powiększenia tarczycy. Do badania wykorzystuje się nadtechnecjan 99mTcO4- podawany w iniekcji dożylnej.
Metoda badania opiera się na zwiększonym wychwycie tego radioizotopu przez tkankę podlegającą patologicznemu rozrostowi, a braku wychwytu przez tkankę zdrową.
Pozwala to ocenić, czy proces chorobowy dotyczy obu, czy jednego płata, czy nie występuje ektopowa tkanka tarczycowa o zwiększonej aktywności hormonalnej (np. w obrębie klatki piersiowej), oraz pomaga w ocenie choroby po zabiegu chirurgicznym. Należy pamiętać, że przed planowanym badaniem scyntygraficznym należy odstawić leczenie tyreostatykami na co najmniej 3 tygodnie.
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
