Żywienie psów i kotów w stanach krytycznych
Żywienie pozajelitowe
W przypadku braku możliwości podania pokarmu drogą dojelitową stosuje się u zwierząt dożywianie parenteralne, określane jako całkowite lub częściowe. Całkowite dożywianie parenteralne polega na podawaniu mieszaniny odpowiednich roztworów poprzez cewnik umieszczony w żyle czczej dogłowowej, doogonowej lub w prawym przedsionku serca (11). Dlatego też ten sposób dożywiania jest również określany jako ośrodkowe dożywianie dożylne – CPN (central parenteral nutrition). Natomiast PNN (peripheral parenteral nutrition) polega na podawaniu określonych roztworów o niskiej osmolarności do żył obwodowych, np. żyły odpromieniowej lub odpiszczelowej, dlatego też metoda ta określana jest jako dożylne dożywianie obwodowe. CPN jest bardziej skomplikowane niż PNN ze względu na miejsce założenia i utrzymania cewnika. Jednak dzięki tej metodzie można podawać płyny hiperosmolarne przez dłuższy okres (roztwór szybko rozrzedza się), minimalizując ryzyko zapalenia żył lub zakrzepicy (11). Roztwory stosowane w PNN mają znacznie mniejszą osmolarność, nie uszkadzają żył, ale mają znacznie mniejszą kaloryczność, dlatego stosuje się je jako dożywianie uzupełniające.
Najczęściej w żywieniu pozajelitowym (w zależności od rodzaju CPN lub PNN) do przygotowywania mieszanki dożylnej wykorzystuje się roztwory dekstrozy: 5%, 50% lub 70%; 8,5-procentowy roztwór aminokwasowy, emulsje tłuszczowe 10% lub 20% oraz minerały: siarczan magnezu, chlorek sodu czy chlorek potasu i witaminy. Niemniej jednak, stosując żywienie pozajelitowe, trzeba liczyć się z większym ryzykiem zaburzeń metabolicznych (przy niewłaściwym zbilansowaniu dawki diety), zakażeniem oraz kosztami związanymi z zakupem, przygotowaniem i podaniem mieszaki roztworów.
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
