Zaburzenia perystaltyki jelit psów – klasyfikacja oraz postępowanie dietetyczne
Diagnostyka zespołu jelita drażliwego u psów przysparza lekarzom weterynarii duże wyzwanie. Rozpoznanie tej choroby polega na wykluczeniu innych chorób przebiegających z biegunkami z jelita grubego. Badanie parazytologiczne kału powinno wykluczyć inwazje pasożytnicze, które mogą powodować biegunki. Badania hematologiczne oraz biochemiczne krwi pozwala wykluczyć przyczyny metaboliczne. Na początku w diagnostyce obrazowej powinno zostać wykonane badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej, ze szczególną oceną jelit grubych, ewentualnie badanie radiologiczne jamy brzusznej z kontrastem lub bez. Jeżeli nie uzyska się odpowiedzi w tych badaniach obrazowych, kolejnym badaniem jest rektokolonoskopia. Badanie endoskopowe pozwala na potwierdzenie lub wykluczenie zmian rozrostowych błony śluzowej odbytnicy i okrężnicy, które mogą powodować bolesność przy oddawaniu kału, ale także zmiany zapalne łącznie z nadżerkami lub owrzodzeniami błony śluzowej. Badanie to pozwala także na wykluczenie lub potwierdzenie zwężenia błony śluzowej okrężnicy i/lub odbytnicy. W przypadku IBS w badaniu endoskopowym makroskopowa błona śluzowa odbytnicy oraz okrężnicy pozostaje bez zmian zapalnych. Wycinki błony śluzowej w badaniu histopatologicznym także nie wykazują cech nacieku zapalnego różnego tła. W niektórych przypadkach zespołu jelita drażliwego podczas badania endoskopowego można wywołać spastyczne skurcze okrężnicy (23). W medycynie człowieka badanie endoskopowe również jest istotnym postępowaniem diagnostycznym przy podejrzeniu IBS. Kolonoskopia powinna zostać wykonana, gdy występują objawy alarmujące, np. w niewyjaśnionej niedokrwistości z niedoboru żelaza, w obciążeniu rodzinnym rakiem jelita grubego, w biegunkowej postaci choroby, gdy konieczne jest różnicowanie z nieswoistymi zapaleniami jelit.
[...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
