Zaburzenia gospodarki fosforowej u psów i kotów w stanach chorobowych
Brak fitaz w organizmie psa i kota sprawia, że biodostępność fosforu z tych grup surowców spożywczych jest względnie niska i oscyluje na poziomie 10-30%. O wiele większym problemem w żywieniu domowym psów i kotów staje się wykorzystanie surowców spożywczych, w skład których wchodzą fosforany pełniące funkcje dodatków technologicznych. Są to przede wszystkim sole nieorganiczne, które nie wymagają enzymatycznego trawienia i szybko dysocjują w kwaśnym środowisku żołądka. W odróżnieniu od źródeł naturalnych nieorganiczne fosforany wchłaniają się szybko z przewodu pokarmowego, a ich absorpcja wynosi 80-100% (15).
Do najważniejszych właściwości technologicznych fosforanów w produkcji żywności należą: stabilizacja środowiska pH oraz zdolność buforowania, działanie bakteriobójcze, teksturotwórcze, dyspergujące, emulgujące czy przeciwzbrylające. Zwiększają one również wodochłonność, czyli zdolność wiązania wody przez mięso. Ograniczają utlenianie kwasów tłuszczowych oraz innych składników, tworząc stabilne kompleksy z jonami metali przejściowych, które mogłyby wykazywać działanie proutleniające. Nieświadome wykorzystanie przetworzonych surowców w diecie domowej psa lub kota w sposób znaczący wpływa na wysoką podaż fosforu wraz z dietą.
Najważniejszy czynnik, na który mają wpływ opiekunowie wykorzystujący model żywienia zwierząt dietą domową, to utrzymywanie prawidłowego stosunku wapń:fosfor w przypadku zarówno zwierząt zdrowych, jak i chorych. W przypadku tych ostatnich umiejętne operowanie stosunkiem wapń:fosfor w kierunku zwiększenia zawartości wapnia w diecie może stanowić metodę znoszącą hiperfosfatemię i realnie wpływać na obniżenie skutków [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
