Rola i znaczenie składników mineralnych i pierwiastków śladowych

Brak równowagi mineralnej a wybrane zagadnienia zdrowotne (perspektywa kliniczna)

Niewłaściwa podaż składników mineralnych ma bezpośredni wpływ na stan zdrowia i może przyczyniać się do rozwoju lub progresji chorób.

Makroskładniki

Wapń i fosfor. Nadmiar wapnia w diecie może poważnie zaburzać rozwój układu kostnego, zwłaszcza u szczeniąt dużych ras, co wykazał Hazewinkel w latach 90. Nadmierne spożycie może prowadzić do osteochondrozy, złej konformacji stawu biodrowego i wtórnego zapalenia kości i stawów. W skrajnych przypadkach, u szczeniąt dogów niemieckich karmionych dietą zawierającą 3,3% wapnia (w suchej masie karmy), zaobserwowano młodzieńcze zapalenie kości (łac. panosteitis), krzywicę hipofosfatemiczną oraz ciężką osteochondrozę, choć miniaturowe pudle karmione tą samą dietą nie wykazały objawów klinicznych. Kiedy iloczyn wapniowo-fosforanowy przekracza 70 mg²/dl², może dochodzić do mineralizacji tkanek miękkich, np. w żołądku lub kanalikach nerkowych, co może przyczyniać się do postępującego uszkodzenia nerek. U młodych psów, zwłaszcza ras olbrzymich, zaleca się dietę o zawartości wapnia w dolnym końcu bezpiecznego zakresu, czyli od 0,8% do 1,0% suchej masy dla karmy o 4200 kcal energii metabolicznej w kg. Kluczowe jest także równoważenie innych składników mineralnych względem siebie.

Restrykcja fosforu jest kluczowa w przewlekłej niewydolności nerek (CKD), aby zapobiegać hiperfosfatemii i wtórnej nadczynności przytarczyc. Badania na psach z chirurgicznie zredukowaną funkcją nerek wykazały znacznie wyższą przeżywalność u psów karmionych dietą niskofosforową (0,44% SM) w porównaniu do diety wysokofosforowej (1,44% SM). U kotów [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas