Postępowanie żywieniowe w stanach krytycznych
Określenie założeń do wsparcia żywieniowego
Składniki odżywcze można podawać na dwa sposoby: dojelitowo lub pozajelitowo. Lekarz jest odpowiedzialny za określenie najlepszego podejścia do wsparcia żywieniowego dla każdego indywidualnego pacjenta. Żywienie pozajelitowe powinno być stosowane tylko i wyłącznie wtedy, gdy żywienie dojelitowe nie jest możliwe. Żywienie pozajelitowe jest skomplikowane, droższe i niesie z sobą ryzyko infekcji.
Żywienie dojelitowe
Żywienie dojelitowe powinno być pierwszym wyborem w leczeniu żywieniowym, chyba że stan pacjenta nie pozwala na żywienie dojelitowe. Stwierdzenie: „jeśli jelita działają, używaj ich”, jest w 100% zasadne, ponieważ żywienie dojelitowe zgodne z fizjologią jest bardziej uzasadnione niż żywienie dożylne. Żywienie dojelitowe utrzymuje zdrowie przewodu pokarmowego i zapobiega translokacji i zmianom składu mikroflory jelitowej. Badania wykazują, że wczesne żywienie dojelitowe wiąże się z szybszą poprawą kliniczną. Żywienie dojelitowe zapewnia odpowiednie odżywianie w sposób prosty i ekonomiczny, niezależnie od tego, czy odbywa się doustnie, czy przez sondę żywieniową.
Takie żywienie jest zwykle preferowane w stosunku do żywienia pozajelitowego, ponieważ stymuluje układ odpornościowy, pomaga utrzymać integralność błony śluzowej przewodu pokarmowego i zapobiega większości powikłań metabolicznych. Pacjenci, którzy nie mogą lub nie chcą jeść, ale mogą trawić i wchłaniać składniki odżywcze z jelita cienkiego, powinni otrzymywać żywienie wspomagane dojelitowo. Wcześniejsza wiedza, że pacjent wymaga innych zabiegów medycznych i chirurgicznych, powinna być również uwzględniona przy formułowaniu planu żywienia wspomaganego dojelitowo. Żywienie przez przewód pokarmowy jest często [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
