Postępowanie dietetyczne w chorobie spichrzeniowej miedzi
Metody zmniejszenia toksyczności miedzi w wątrobie
Zatrucie miedzią u psów, podobnie jak w przypadku ludzi, można leczyć chelatorami miedzi, D-penicylaminą i 2,3,2-tetraminą, lub związkami cynku.
D-penicylamina jest lekiem o działaniu chelatującym, immunosupresyjnym i przeciwzapalnym, ma zdolność do tworzenia stabilnych, rozpuszczalnych w wodzie kompleksów z metalami ciężkimi, co ułatwia ich wydalanie z organizmu. W chorobie Wilsona wiąże miedź w tkankach i zwiększa jej wydalanie z moczem. Hamuje tworzenie mostków dwusiarczkowych w kolagenie, co może zmniejszać jego nadmierne odkładanie się w tkankach, dzięki czemu ogranicza procesy włóknienia, także w wątrobie.
Dodatkowo D-penicylamina hamuje proliferację limfocytów T i zmniejsza produkcję przeciwciał oraz obniża poziom kompleksów immunologicznych, które uszkadzają tkanki w chorobach autoimmunologicznych (13). Wadą stosowania D-penicylaminy jest brak selektywnego chelatowania jonów metali i dlatego w wyniku jej działania dochodzi do zmniejszenia wchłaniania innych substancji mineralnych.
2,3,2-tetramina posiada cztery grupy aminowe, które mocno wiążą jony miedzi, tworząc stabilne, rozpuszczalne w wodzie kompleksy, które są łatwo wydalane z moczem. Poprzez eliminację miedzi zapobiega uszkodzeniom oksydacyjnym i redukuje stres oksydacyjny związany z jej nadmiarem. W przeciwieństwie do D-penicylaminy nie zwiększa wchłanianie miedzi z jelit, co może ograniczać ryzyko jej ponownej akumulacji, zmniejsza ryzyko działań niepożądanych i jest bardziej selektywna w stosunku do miedzi niż D-penicylamina, co może zmniejszać skutki uboczne związane z utratą innych metali (np. cynku) (14).
Terapeutyczne działanie cynku [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
