Postępowanie dietetyczne w chorobie spichrzeniowej miedzi
Metabolizm miedzi
Miedź należy do pierwiastków śladowych, czyli jej ilość dostarczana do organizmu z pożywieniem i wodą pitną jest na bardzo niskim poziomie. Miedź jest wchłaniana w żołądku i jelicie cienkim. Po wchłonięciu z komórek jelitowych jest ona transportowana przez krążenie wrotne do wątroby, skąd związana z ceruloplazminą, albuminą i transkupreiną jest redystrybuowana do tkanek pozawątrobowych. Niewielka ilość miedzi jest wydalana przez nerki, ale główną drogą usuwania jej nadmiaru jest wydalanie z żółcią razem z kałem. Wątroba jest jednym z głównych organów w homeostatycznej kontroli metabolizmu miedzi. Odpowiada za regulację magazynowania, redystrybucję i wydalanie jej z organizmu. Miedź w wolnej postaci jest toksyczna ze względu na wysoki potencjał generowania reaktywnych rodników hydroksylowych, które przyczyniają się do uszkodzenia komórek i prowadzą do inicjacji reakcji zapalnych.
Toksyczność miedzi
Badanie przeprowadzono na tkankach pobranych od psów, które z powodu różnych stanów terminalnych zostały poddane eutanazji. Ponieważ istnieją doniesienia o dziedzicznym zapaleniu wątroby związanym z miedzią, próbki pochodziły głównie od labradorów retrieverów i mieszańców labradorów (mutacja genu mutacją ATP7B) oraz beagle (7). Spośród pobranych próbek wybrano te, w których za graniczne uznano stężenie miedzi powyżej 400 ppm w przeliczeniu na suchą masę – jest to stężenie powyżej górnego limitu (8). Co ciekawe, w prezentowanym badaniu stężenie miedzi w próbkach nie było skorelowane z żadnym z parametrów biochemicznych krwi, w tym z większością znanych markerów wątrobowych. Potwierdza to obserwację, że [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
