Choroby jelita grubego i ślepego u kotów
Leczenie
Dietoterapia stanowi podstawową metodę leczenia w przebiegu przewlekłych enteropatii. Rodzaj żywienia i dostarczane składniki pokarmowe wpływają na mikrobiotę jelitową, przepuszczalność błon śluzowych, motorykę ściany przewodu pokarmowego oraz aktywność immunologiczną. Duża część kocich pacjentów z zapaleniem jelita grubego odpowiada poprawą kliniczną wyłącznie na skutek zmiany diety. Celem interwencji żywieniowej jest wprowadzenie nowej diety pozbawionej alergenów pokarmowych lub składników wywołujących nietolerancje pokarmowe, co pozwoli zminimalizować objawy kliniczne. Wybór diety powinien opierać się na dokładnej historii klinicznej i żywieniowej. W toku terapii wskazane jest wprowadzenie kilku różnych diet – diety o poprawionej strawności (w przypadku chorób jelita grubego często z jednoczesnym dodatkiem włókna pokarmowego), zbilansowanej diety domowej, diet monobiałkowych oraz diet opartych na białku hydrolizowanym. Diety hydrolizowane są poddawane procesom technologicznym zmiany struktury makroskładników w celu zmniejszenia lub wyeliminowania ich potencjalnego działania alergennego lub antygennego. Najczęściej zawierają pojedyncze źródło białka w postaci polipeptydów. Charakteryzują się wysoką strawnością i ograniczoną zawartością błonnika, dlatego w terapii chorób jelita grubego może zaistnieć konieczność wdrożenia dodatku włókna. U kocich pacjentów w terapii enteropatii wykazano wyższą skuteczność zbilansowanych diet domowych o ograniczonej liczbie składników. Odpowiedź kliniczna na zmianę karmy pojawia się zwykle w ciągu 2 tygodni (16).
Zarówno terapia biegunki z jelita grubego, jak i zaparć opiera się na poprawie konsystencji stolca oraz stymulacji perystaltyki przewodu pokarmowego. W tym celu wykorzystuje się komercyjne diety wysokowłókniste lub dodatek włókna do diety – przykładowo babkę płesznik lub preparaty komercyjne, zawierające mieszanki włókien. [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
