Choroby jelita grubego i ślepego u kotów
U każdego pacjenta, u którego wykluczono czynniki zakaźne, nie nastąpiła poprawa po dietoterapii i modyfikacji mikrobiomu, a jednocześnie występują poważne objawy kliniczne lub zmiany widoczne w badaniu ultrasonograficznym, należy rozważyć wykonanie badania endoskopowego lub laparotomii z pobraniem bioptatów. Makroskopowe zmiany widoczne w badaniu kolonoskopowym mogą obejmować pogrubienie błony śluzowej okrężnicy oraz jej pofałdowanie, kruchość i zwiększenie podatności na krwawienie, czasami także obecność nadżerek. W przypadku zmian o charakterze zapalnym w badaniu histopatologicznym opisywana może być obecność nacieków limfocytarno-plazmocytarnych, eozynofilowych, neutrofilowych lub mieszanych. W diagnostyce zmian nowotworowych, i w dużej części przypadków, badanie endoskopowe może być niewystarczające ze względu na predylekcję do lokalizowania się nacieków nowotworowych w obszarze jelita cienkiego, do którego dostęp endoskopowy u kota jest ograniczony. W takich sytuacjach rozpoznanie stawia się na podstawie laparotomii z pobraniem bioptatów obejmujących całą grubość ściany jelita oraz ich badania histopatologicznego. Jednak w przypadku zmian nowotworowych zlokalizowanych w okrężnicy badanie endoskopowe z pobraniem bioptatów jest bardzo przydatne.
W diagnostyce zaparć w pierwszej kolejności należy wykluczyć niedrożność mechaniczną i obecność zmian rozrostowych, które mogą uciskać na okrężnicę – np. guzy wywodzące się z szyjki pęcherza moczowego. U każdego kociego pacjenta, który oddaje zaparciowy kał, wskazana jest diagnostyka pod kątem przewlekłej choroby nerek, ponieważ na skutek zaburzeń w zagęszczaniu moczu może dochodzić do odwodnienia i w konsekwencji do zaparć. Z tego względu warto wykonać podstawowe badanie krwi, obejmujące morfologię, stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy oraz ogólne badanie moczu z oznaczeniem ciężaru właściwego.
[...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
