Choroby jelita grubego i ślepego u kotów
Diagnostyka – na co zwrócić uwagę
W wywiadzie należy uwzględnić dane dotyczące diety, chorób towarzyszących, profilaktyki przeciwpasożytniczej i przeciwwirusowej oraz środowiska. Pacjenci z chorobami jelita grubego często nie wykazują zmian w badaniu fizykalnym. Nieprawidłowości w badaniu klinicznym to przykładowo bolesność przy omacywaniu jamy brzusznej, obecność zmiany rozrostowej w jamie brzusznej/miednicznej lub dużej ilości zbitych mas kałowych w okrężnicy, a także potencjalnie utrata masy ciała, co może być związane z jednoczesną enteropatią dotyczącą jelita cienkiego, nowotworami jelita grubego lub spadkiem apetytu w przebiegu zaparć.
Pierwszym krokiem diagnostycznym powinno być ustalenie, czy przyczyną objawów jest pierwotne schorzenie przewodu pokarmowego, czy choroba układowa lub metaboliczna. U każdego kociego pacjenta zaleca się wykonanie badania w kierunku wirusa białaczki i wirusa nabytego niedoboru immunologicznego. U kotów starszych z objawami biegunowymi oraz u młodych z zaparciami zaleca się badanie stężenia tyroksyny w surowicy. Oznaczenie poziomu witaminy B12 i kwasu foliowego pozwala na ocenę występowania choroby jelita cienkiego (12, 13).
W dalszym toku diagnostycznym, po wykluczeniu przyczyn układowych, wskazane jest wykonanie badania pod kątem obecności pasożytów. W celu potwierdzenia inwazji Tritrichomonas foetus zaleca się wykonanie badania PCR próbki kału. Metoda jest bardzo czuła i może wykrywać DNA martwych trofozoitów, dlatego wdrożenie leczenia powinno być skorelowane z występowaniem objawów klinicznych. Zarażenia Giardia duodenalis rozpoznaje się na podstawie bezpośredniego rozmazu kału lub poprzez flotacje kału z wirowaniem. W przypadku podejrzenia infekcji bakteriami enteropatogennymi z gatunków Salmonella [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
