Aminokwasy w żywieniu i dietoterapii u psów
Powszechnie przyjmuje się, że obróbka cieplna może poprawiać strawność białka oraz biodostępność konkretnych aminokwasów poprzez inaktywację czynników antyżywieniowych lub denaturację białek. Należy jednak pamiętać, że w niektórych surowcach ciepło może również działać niekorzystnie, obniżając dostępność białka i aminokwasów. Na aminokwasy znajdujące się w karmach może jednak wpływać kilka elementów procesu przetwarzania (ciepło, pH, wilgotność), które powodują ich utlenianie, desulfurację lub izomeryzację. Ponadto, chociaż znane są naturalne przykłady wiązań krzyżowych pomiędzy aminokwasami (np. keratyna, kolagen), to podobne reakcje mogą zachodzić także podczas procesu przetwarzania białka, co prowadzi do spadku jego dostępności. W procesach technologicznych może również dochodzić do zniszczenia niektórych aminokwasów i powstawania nowych związków chemicznych. Przykładem są reakcje typu Millarda, zachodzące między cukrami redukującymi a wolnymi grupami aminokwasowymi lizyny. Skutkują one utratą lizyny, a także zmniejszeniem ogólnej strawności białka i większości aminokwasów egzogennych (51).
Na przestrzeni ostatnich lat opublikowano także prace wskazujące na to, że nadal konieczne jest prowadzenie badań nad określaniem zapotrzebowania na aminokwasy u psów i kotów. Wynika to z faktu, że zalecenia opracowane przez National Research Council (NRC), Association of American Feed Control Officials (AAFCO) oraz European Pet Food Industry Federation (FEDIAF) mogą niedoszacowywać zapotrzebowania na wiele aminokwasów egzogennych (tab. 2). Problem dotyczy przede wszystkim lizyny, ale także metioniny i cystyny, które − choć obecne w karmach przetworzonych i potencjalnie wchłaniane − mogą pozostawać niedostępne dla procesów metabolicznych w wyniku ich termicznego lub chemicznego uszkodzenia bądź przekształcenia.
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
