Mechanizmy komunikacji chemicznej. Cz. I
Feromony w obrębie VNO odbierane są za pomocą receptorów (V1R, V2R), a udział w procesie percepcji tych substancji odgrywają również specjalne białka receptorowe z rodzaju lipokalin (16). Choć istnieje wiele podobieństw pomiędzy funkcjonowaniem obu narządów zmysłu (głównym i dodatkowym narządem węchowym – VNO), istnieją również istotne różnice. Główny narząd węchowy odpowiedzialny jest za odbieranie substancji lotnych, podczas gdy VNO rejestruje substancje o większej masie cząsteczkowej, posiadające zwykle postać nielotną.
Bardzo istotną różnicą jest również szlak nerwowy i miejsca, do których wiodą gałązki nerwowe odchodzące od obu narządów. Połączenie VNO z innymi ośrodkami nerwowymi jest uboższe niż połączenie głównej opuszki nerwowej. W przypadku VNO aksony jego receptorów łączą się z przednimi obszarami podwzgórza, układem limbicznym i ciałem migdałowatym poprzez włókna tworzące tzw. nerwus terminali. Są to ośrodki decydujące o behawiorze płciowym, aktywności gonad i obszary odpowiedzialne za reakcje emocjonalne. Należy podkreślić, iż VNO wydaje się być narządem filogenetycznie starszym od głównego narządu węchowego.
Kwestia identyfikacji i analizy szlaków nerwowych prowadzących od głównego i dodatkowego narządu węchowego ożywiły dyskusję na temat znaczenia procesu uczenia się w percepcji substancji semiochemicznych. Wykazano, iż krzyżowanie się obu szlaków w określonych rejonach mózgu może wpływać na pojawianie się reakcji wskazującej na występowanie reakcji wyuczonych (czyli na możliwość sprzęgania percepcji substancji semiochemicznych z typowymi substancjami zapachowymi – niebędącymi de facto nośnikiem informacji).
W ostatnich latach zespoły Grzegorzewskiego i Krzymowskiej (13) dowiodły istnienia nieco odmiennej drogi, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
