Mechanizmy komunikacji chemicznej. Cz. I
Ponadto feromony w zależności od własności chemicznych oraz sposobu działania możemy zakwalifikować do związków lotnych, kontaktowych, proferomonów (uaktywniają się w określonych okolicznościach – kontakt z inną substancją chemiczną, oddziaływanie promieni słonecznych itp.) oraz feromonów związanych (np. z dużą cząsteczką białka i stopniowo uwalnianych). Ze względu na inne środowisko występowania i specyficzny charakter chemiczny możemy wyróżnić ponadto feromony organizmów wodnych, które są rozpuszczalne w wodzie i mają zwykle polarny charakter (16, 19).
Komunikacja chemiczna jest niezwykle złożonym, ale jednocześnie skutecznym i dokładnym sposobem interakcji międzyosobniczej. Źródłem substancji niosących informacje mogą być różne tkanki i narządy. Często funkcja przekazywania bodźców jest dodatkowym przejawem aktywności danego narządu i może być inicjowana jedynie okresowo. Głównym źródłem substancji semiochemicznych u ssaków są gruczoły skórne zlokalizowane w różnych miejscach ciał u różnych gatunków (16, 19). U kręgowców feromony produkowane są przez gruczoły policzkowe, interdigitalne, analne, łojowe, ślinowe, gruczoł Hardera, gruczoły zatoki podoczodołowej, zatoki pachwinowej, narząd grzbietowy ogona samca, gruczoły pochwowe, prostaty, napletka oraz gruczoły mlekowe (16). U kotów bardzo istotną funkcję pełnią gruczoły policzkowe (25). Ponadto feromony mogą powstawać w narządach wewnętrznych (nerki) i być wydzielane łącznie z wydalinami (np. moczem). Przykładem mogą być feromony kotów.
Feromony mogą mieć różną budowę chemiczną i bardzo różną masę cząsteczkową, co jednak istotne, ich aktywność (zdolność do ich identyfikacji i wywoływania reakcji u odbiorcy) możliwa jest już na poziomie cząsteczkowym – pojedyncze cząsteczki po połączeniu z odpowiednim receptorem powodują reakcję u osobnika odbierającego sygnał.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
